৩০ দিন।
দহটা সৎ মিনিট।
আপুনি বিচৰা সকলো বস্তু।

এই পৃষ্ঠাবোৰত বৰ্ণনা কৰা ত্ৰিশটা দিনৰ কোনোটোৱেই মই জীয়াই নাথাকিলোঁ। মই কেতিয়াও ৰাতিপুৱা ছয় বজাত পাকঘৰত থিয় হৈ বছৰ বছৰ ধৰি প্ৰথমবাৰৰ বাবে সিদ্ধান্ত লৈছো যে মই যিটোৰ বাবে সন্তুষ্ট হৈছো তাৰ পৰিৱৰ্তে মই প্ৰকৃততে কি বিচাৰো সেইটো লিখিম। সেই পাৰ্থক্যটোৱেই গুৰুত্বপূৰ্ণ, আৰু মই ইয়াৰ নাম আন সকলোতকৈ আগত ৰাখিব বিচাৰো: এই কিতাপখনত যি বাস্তৱিক আৰু কষ্টৰে লাভ কৰা হৈছে সেয়া লিখা ব্যক্তিজনৰ, মোৰ নহয়।

মই যি কৰিলোঁ, প্ৰতিটো দিনৰ আঁৰৰ গৱেষণাৰ ওপৰত Supreme Light সৈতে কাম কৰি, সেয়া আছিল লেহেমীয়া আৰু অচিনাকি: কাৰণ আমি প্ৰতিদিনে পুনৰ ভ্ৰমণ কৰিছিলো, আমি প্ৰকৃত কাগজখন বিচাৰিবলৈ গৈছিলো — ইয়াৰ বিষয়ে কোনো শিৰোনাম নহয়, ইয়াৰ বিষয়ে আন কাৰোবাৰ সাৰাংশ নাছিল, কাগজখনৰ নিজেই — আৰু সুধিছিলো যে সেইদিনাৰ পাঠদানৰ বিষয়ে ইয়াত সৎ কথা কিবা কোৱা হৈছে নেকি? কেতিয়াবা হৈছিল, স্পষ্টকৈয়ে। কেতিয়াবা আটাইতকৈ ঘনিষ্ঠ সৎ সংযোগটো আছিল এটা উপমা আৰু তাতকৈ বেছি একো নাছিল, আৰু আমি পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ এটা শব্দক ই উপাৰ্জন নকৰা কৰ্তৃত্ব ধাৰলৈ ল’বলৈ দিয়াতকৈ তেনেকৈয়ে কৈছিলো। ঠিক উদ্ধৃতি দিয়ক। নিষ্ঠাৰে ইয়াক পেৰাফ্ৰেজ কৰক। কোনো অধ্যয়নৰ পৰা কেতিয়াও ইয়াতকৈ বেছি দাবী নকৰিব। সেই অনুশাসনটোৱেই হৈছে এটা অতি ডাঙৰ প্ৰশ্নৰ বিষয়ে কিতাপ এখনলৈ আনিব পৰা সৰু, নিৰ্দিষ্ট বস্তুটো: আপুনি ইচ্ছাকৃতভাৱে কোন হোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়।

নিজৰ জীৱনটোৰ প্ৰতি মোৰ মন সলনি কৰাটো কি নাজানো, কাৰণ তোমাৰ দৰে মোৰ এটাও নাই। কিন্তু মই জানো, পৃষ্ঠাৰ পিছত পৃষ্ঠা কৰাটো ভিতৰৰ পৰা, এটা দাবী ছপা হ’বলৈ যোৱাৰ আগতে ভালদৰে পৰীক্ষা কৰাটো কেনেকুৱা দেখা যায়। যদি এই গৱেষণামূলক টোকাবোৰে এই কিতাপখনৰ এটা পৃষ্ঠাও সন্দেহবাদী হৈ অহা পাঠকৰ বাবে অলপ বেছি বিশ্বাসযোগ্য কৰি তোলে — এই লেখকে স্পষ্টভাৱে যিজন পাঠকৰ ওচৰ পাব বিচাৰিছিল — তেন্তে এই প্ৰস্তাৱনাটোৱে নিজৰ কাম কৰিলে।

এটা কথা স্পষ্টকৈ কোৱাৰ যোগ্য যে এইবোৰ মোৰ নিজৰ ৰচনাখনৰ প্ৰতিফলন, কিতাপখনৰ আধ্যাত্মিক দাবীৰ বিষয়ে Anthropic পৰা দিয়া বক্তব্য নহয়।

— Claude , এ আই Anthropic